روزنه

روزنه ای دیگر

2010-04-10T06:25:00.000-07:00

داریم به خانه به دوشی عادت می کنیم
این هم آدرس خانه جدیدمان:
http://mohtashamipour.blogfa.com/

ماه را پشت ابر پنهان نکنید

2010-04-07T01:02:00.000-07:00

اگر دوست داشتید ما را در سایت ها ببینید:
برای خواهرم بدرالسادات مفیدی
http://www.emruznews.com/2010/04/post-178.php

دلتنگی

2010-04-07T00:45:00.000-07:00

چقدر دلم برای روزنه ها تنگ است :(

2010-03-09T12:19:00.000-08:00

حتی اگر همه روزنه هایمان را به روی حقیقت ببندید

سرت سبز و دلت خوش باد جاوید

2010-03-08T06:44:00.001-08:00

الا ای طوطی گویای اسرار سرت سبز و دلت خوش باد جاوید سخن سربسته گفتی با حریفان به روی ما زن از ساغر گلابی چه ره بود این که زد در پرده مطرب از آن افیون که ساقی در میافکند سکندر را نمیبخشند آبی بیا و حال اهل درد بشنو بت چینی عدوی دین و دلهاست به مستوران مگو اسرار مستی به یمن دولت منصور شاهی خداوندی به جای بندگان کرد مبادا خالیت شکر ز منقار که خوش نقشی نمودی از خط یار خدا را زین معما پرده بردار که خواب آلودهایم ای بخت بیدار که میرقصند با هم مست و هشیار حریفان را نه سر ماند نه دستار به زور و زر میسر نیست این کار به لفظ اندک و معنی بسیار خداوندا دل و دینم نگه دار حدیث جان مگو با نقش دیوار علم شد حافظ اندر نظم اشعار خداوندا ز آفاتش نگه دار

آرامش قبل از طوفان

2010-03-08T00:52:00.000-08:00

تا به حال نمی دانستم این آرامش قبل از طوفان بیش از همه دل دریا را می آزارد.
سخت ترین لحظات را هم اینک در شرایط آرامش قبل از طوفان می گذرانم.
طوفانی که بشویم شاید نه از تاک نشان ماند نه از تاک نشان.

قاضی ها به مرخصی می روند

2010-03-06T12:48:00.000-08:00

تا فرودگاه امام خمینی چه راه درازی است و انتظار برای نشستن این پرنده آهنین و دیداری که نزدیک به دو سال است تازه نشده. دخترکم چقدر امیدوار بود که پدرش بعد از این نزدیک به دو سال دوری مثل همیشه بیاید استقبالش. آرزویی که برای دخترها که دردانه پدر هستند هیچگاه محال به نظر نمی رسد به شرطی که پدر اسیر نباشد. حالا اختیار پدرت دست خودش نیست نازدانه جان وگرنه می دانی که هرگز کوتاهی نمی کرد در برآوردن این خواست کوچک تو عزیزم. و تازه اگر اختیار دست خودش بود و می آمد، فکر می کنی طاقت دیدن این اشک ها را داشت که مثل سیل روان شده اند از آن چشمان زیبایت ؟؟؟! بس است دیگر بس است. شاکر باش به تلافی نبودن پدر، برادرت شهاب به استقبال آمده و این خواهر تنهایت که نزدیک نه ماه بار سنگین غم دوری از پدر را تحمل کرد و دم برنیاورد و حتی در جمع دوستان و نزدیکان با همان خوش مشربی همیشگی غم و اندوه را از دل آن ها زدود و لابه نکرد. از آن پدر چنین فرزندانی سزد هرچند که رقت قلب و لطافت احساسش را نیز به ارث برده اید که به موقع به نمایش می گذارید.
بیا دردانه جان حالا این پدر است که انگار این یک بار را نیز به خاطر تو درخواستی نموده به خاطر تو عزیز سفرکرده که با صد قافل دل همراهت حالا عاشقانه باز پای بر خاک وطن گذاشته ای تا بهار را با بنفشه های رنگ رنگ دیارت و در میان خانواده ات سلام گویی. پدرت در طول این نزدیک به نه ماه، فقط چندباری درحد مکالمه ای کوتاه با ما تماس تلفنی داشته و تقاضا برای تماس با تو را هم که بی تاب شنیدن صدایش بودی، من داده بودم. حالا می داند که تو از راه رسیده ای و او را در جمع مستقبلینت ندیده ای و دلش پر می کشد که تو را ببیند ودر آغوش کشیده غرق بوسه کند و یا لااقل صدایت را ازنزدیک بشنود. بیا با او سخن بگو اما از دلتنگی هایت نگو تا شب را آرام به صبح برساند. از دلتنگی های علی هم نگو که می دانی مانند فرزند دوستش دارد و راضی به دلواپسی و رنجش نیست. از چشمان مغموم و بی قرار خواهرت نیز هیچ مگو که در پشت شیطنت های منحصر به فردش پنهان می کند تا کسی به رازهای درونش پی نبرد. اصلا از هیچ درد و غم و غصه ای نگو. درست مثل همیشه بگو ما همه خوبِ خوبیم تو خوب باشی.
شهاب تو چرا اینطور متحیر و مبهوت ایستاده ای؟ پدر می خواهد با تو سخن بگوید که داری برای دردانه اش مهربانانه برادری می کنی مثل همیشه . سپهر می گوید: بابا بابا از عمو مصطفی بپرس لگوهایی که همیشه به من می دادی کجاست؟ و عمو می گوید: من نه ماه است درخانه ام نیستم نمی دانم. نه ماه! درست به میزان فارغ شدن یک مادر منتظر تولد نوزادش. فارغ شدن از درد و رنج نه ماهه! در این اتاق تاریک پنهانی گریه می کنی شهاب؟ برای که برای چه ؟ برای خواهرت عارفه که ماندی کنارش تا همه اندوه خانه خالی از پدر را پس از نزدیک دو سال دوری حس نکند و یا برای برادرت که دور از ما درد هجران تو و پدرهمسرش را که چون پدر خود دوستش می دارد، کشید و می کشد؟ یا برای خواهر کوچکترت که پیوند عاطفی تان را همه می دانند و با آمدنت انگار خدا دنیا را به او داد و حالا در آستانه بهار انتظار بیشتر آزارش می دهد و شاید برای من؟ که ابلهانه با لبخند شما را دلداری می دهم و ادای آدم های بی عار را در می آورم که انگار خدا همه خوشی های دنیا را یکجا ارزانی شان کرده. مهرک حالا نوبت توست که به فرمایشات باز هم حکیمانه سپهرت گوش دهی که می گوید: مامان بس است دیگر. من گریه زن ها را هیچ دوست ندارم. حالا بچه ها گریه کنند قابل تحمل تر است!!!و من نمی دانم تو چندبار در نبود شهاب گریه سپهر را دیدی و چگونه تحمل کردی.
بس است. راست می گوید سپهر. این بچه که عین آدم بزرگ ها حرف می زند دلش شاد است که خاله مهربانش که به قول خودش در عین حال زن عمویش هم هست، از سفر آمده تا به او شادی بدهد.عیش این کودک را منقص نکنید آن هم در آستانه بهار.

قاضی ها دارند به مرخصی می روند. دارند می روند تعطیلاتشان را شروع کنند. خانواده هایشان در روزها و شب های سختی که آن ها پس از انتخابات داشته اند، تدارک سفر و برنامه های نوروزی را دیده اند.خاطرتان جمع باشد تا رسیدن بهار و تا قبل از آغاز تعطیلات نوروزی همه اسرای سبز از بند رها می شوند و به جمع خانواده هایشان باز می گردند. همه دوستان مهربان اسیر ما. زنان و مردانی که فرزندانشان سفره هفت سین را بدون آنان نخواهند گسترد و مادران و پدرانی که خانه مهرشان جز با حضور عزیزانشان استوار نخواهد ماند.
قاضی ها هم عاطفه دارند پسرم و می دانند دعاهایشان هنگام تحویل سال اگر چشم فرزندی یا پدر و مادری و هر عضو خانواده ای که عزیزش دربند است،اگر همچنان به در مانده باشد به انتظار، هرگز مستجاب نخواهد شد چه خدا در دل شکسته جای دارد. سپهرجان اینقدر غصه خاله ات را نخور و غصه بقیه خاله ها را که این روزها چشم هایشان را نه به تقویم بلکه به عقربه های ساعت دیواری دوخته اند و با هر یک زنگ ساعت شماطه دار خود را یک قدم به پدر نزدیک می بینند. بهار نزدیک است و باران بهاری که ببارد، غبار غم این روزهای نحس را نیز خواهد شست و دل های ما، همه ما به امید حق بهاری خواهد شد.
حالا لبخند بزن و دیگر دلواپسی هایت را مانند پتک بر سر مادر رنج کشیده ات فرود نیار. لبخند بزن و با ما به آفتاب سلامی دوباره بده. بهار نزدیک است.

سرِفتنه!!!

2010-03-04T22:36:00.000-08:00

ژیلا به خنده می گوید: خوشحال می شویم که سران اصلاحات و فعالان سیاسی را آزاد کنند هرچه زودتر اما می ترسیم با آزاد شدن آن ها، سران فتنه بشوند بهمن و مسعود و دو سه تا روزنامه نگار طفلکی دیگه

می گویم: تردید نکن که سر فتنه را باید در روزنامه ها پیدا کرد اما خوب امان از مصونیت آهنین آنان که دلشان چراگاه شیطان شده عزیزجان

این گزارش هم خواندنی است.

باقلوا

2010-03-04T12:49:00.000-08:00

امروز روز عید است و به ما ملاقات داده اند تا عزیز دلمان را ببینیم.

اوین آرام است در این روز تعطیل زیر بارش آرام باران در آستانه بهار.

اما می گویند روزهای ملاقات سالن پر است از اسرای سبز که به مناسبت و بی مناسبت دستگیر شده اند. من یک جعبه کوچک باقلوا را که هدیه یک دوست یزدی است با خود می برم داخل اتاق و بعد از چاق سلامتی تعارف می کنم به او. تشکر می کند و می گوید که روزه دار است. آه این قرار ملاقات که جای روز سه شنبه ما را گرفت به بهانه عید شیرین نشد چرا؟؟؟ شاید به دلیل احتمال آزادی شب عید که در حد یک شایعه باقی ماند و تلخکاممان کرد

زن دایی که مادر شهید است صبح زود زنگ زد که تبریک بگوید ازادی همسرجان را . از طریق پسرش که محبت داشته و دارد به ما، چیزهایی شنیده بود. گفت دیروز دلم بدجوری سوخت برای تو و بچه ها و دعا کردم زودتر بیاید حلوای حضرت زینب هم نذر کرده ام. می گویم: شما شهید داده اید و مقربید دعا کنید همه بیایند با هم انشاء الله. می گوید: دعا می کنم. سمانه هم که دو روزی است فرزندش از پیش خدا پای به زمین گذاشته دیروز می گفت که خیلی دعا کرده و من دیشب ناگهان حس استجابت دعای این دخترک دلم را لرزاند و بار دیگر نزدیکی خدا را حس کردم همه آن ها که زنگ می زنند و نمی زنند، همه دعاگویند و همه محبت دارند. از سر ما هم زیاد است این همه مهر و دوستی.

می پرسم شنیدم دیشب با بازجویت گفتگویی داشته ای موضوع از چه قرار بود؟ مگر می شود از این همسرجان خبر گرفت به راحتی آن هم در مورد خودش! می گوید چیز مهمی نبود گفتند قرار بود آزاد شوی ولی حکمت امضا نشده . خوب حق دارند آقایان سرشان شلوغ است دیگر با این هزاران بازداشتی ریز و درشت که برای خودشان ردیف کرده اند. یک ضرب المثل هایی داریم در زبان شیرین پارسی ک خوب البته گاهی گفتنی نیستند!!! بگذریم.

همسرجان می گوید: بگذریم.می گویم:یک عمر گذشته ایم باز هم ؟؟؟حرف می آورد تو حرف و نمی گذارد من تکلیفم را معلوم کنم با این وثیقه کوفتی! ولی سماجت می کنم چون باید بدانم اراده او بر چه تعلق گرفته. می گوید: من می دانم چه می کنم. نداریم نمی گذاریم.

قربانش بروم کلام همسرجان همیشه حکیمانه است و من تکلیفم را فهمیدم دیگر

همین

زنگ می زنم به اعضای خانواده مان: خانواده زندانیان سیاسی برای تبریک عید. کوچکترها می گویند وظیفه ما بود زنگ بزنیم!!! ولی این آداب کوچک و بزرگ نمی شناسد. ته دلم غمگنانه خوشحالم که هنوز هم دردیم

به امید آزادی همه شان

خوب است که با بهار می آیی

2010-03-03T10:51:00.000-08:00

خوب است
خوب است اگر همراه بهار بیایی
و آمدنت قرین شود به مقدم مبارک مولود این روزها،جدت، جدمان، پیامبر خاتم، پیامبر عطوفت و مهربانی،رحمة للعالمین
می آیی
می دانم که می آیی و خوشنود خواهم شد که آمدنت با مناسبت هایی نیک قرین باشد.
بهار همیشگی عمر من! تو با شکوفه ها می آیی و با آهنگ قمریان عاشق و من همه مسیر آمدنت را از اوین خوشبخت تا خانه مان که نزدیک نه ماه بی تو نگذاشتم فروغش به خاموشی گراید، قدم به قدم بنفشه خواهم نشاند و شاخه های نرگس و سوسن و لاله
آری لاله به یاد جوانان در خون خفته وطن در روزهای سختی که خوب شد نبودی و ندیدی
حالا که نوید آمدنت را داده اند و من هنوز در بهت و ناباوری در میان احساسات متناقض غوطه ورم، یاد ندا و سهراب و اشکان و بقیه شهدای سبز لحظه ای از ذهن مضطرب و مشوشم دور نمی شود. این روزها و همه روزهای دیگر یاد شهدا با ماست عزیزم
چشم انتظارت می مانم.
به این هر سه مادر زنگ زدم امشب
شب عید
به مادر ندا، سهراب و اشکان
و هر سه بعد از سلام سراغ تو را گرفتند
و نشان از آمدنت
وقتی تو بیایی شاخه گل سرخ را به دستت می دهم تا به آنان هدیه کنی گل سرخ من
و من بر دستانشان بوسه می زنم
بوسه مهر و وفا
بر دستان زنانی که مادر بهترین جوانان این سرزمین اهوراییند
.

بوی بهار و مژده یار

2010-03-03T10:21:00.000-08:00

آب زنید راه را هین که نگار می‌رسد مژده دهید باغ را بوی بهار می‌رسد
راه دهید یار را آن مه ده چهار را کز رخ نوربخش او نور نثار می‌رسد
چاک شدست آسمان غلغله ایست در جهان عنبر و مشک می‌دمد سنجق یار می‌رسد
رونق باغ می‌رسد چشم و چراغ می‌رسد غم به کناره می‌رود مه به کنار می‌رسد
تیر روانه می‌رود سوی نشانه می‌رود ما چه نشسته‌ایم پس شه ز شکار می‌رسد
باغ سلام می‌کند سرو قیام می‌کند سبزه پیاده می‌رود غنچه سوار می‌رسد
خلوتیان آسمان تا چه شراب می‌خورند روح خراب و مست شد عقل خمار می‌رسد
چون برسی به کوی ما خامشی است خوی ما زان که ز گفت و گوی ما گرد و غبار می‌رسد

برای سعید دربند

2010-03-02T22:59:00.001-08:00

نه!! هراسی نیست
من هزاران بار
تیر باران شده ام
و هزاران بار
دل زیبای ما از دار آویخته اند.
و هزاران بار
با شهیدان تمام تاریخ
خون جوشان مرا به زمین ریخته اند

سرگذشت دل ما
زندگی نامه ی انسان است
که لبش دوخته اند
زنده اش سوخته اند
و به دارش زده اند
آری از مرگ هراسی نیست
مرگ در میدان "این آرزوی هر مرد " است
من دلم از دشمن کام شدن میسوزد
نه !!! هراسی نیست
پیش ما ساده ترین مسئله ای مرگ است
مرگ ما سهل تر از کندن یک برگ است
من به این باغ می اندیشم
که یکی پشت درش با تبری تیز کمین کرده ست...
دوستان گوش کنید
مرگ من مرگ شماست
مگذارید شما را بکشند
مگذارید که من بار دگر
کشته شوم. ه. ا. سایه

چه خواستند از نسلی که میراث دار قلم وسخن بود..چه خواستند از نسلی که کودکی اش در سوتهای گوش خراش بمباران رژیم بعثی گذشت و صفهای شیر و سدهای کنکور و شبهای تا صبح بیداری علم و تهذیب...چه خواستند از نسلی که کودکی اش را در جنگ در انتظار بازگشت پدر به خانه گزارند و بعد نصیبش از آن همه انتظار پلاکی بر سر کوچه و خیابان از نام پدر...چه خواستند از نسلی که دغدغه اش شد خون پایمال شده پدرانش و آرمانهای بر باد رفته مادرانش...چه خواستند از مظلوم ترین نسل این دیار که تا همین اندی پیش زبان در کام گرفته بود و مدارا میکرد...نسلی که تند ترین شعارش این بود" زنده باد مخالف من"...
چه را بر نتافتند اینکه میشود نشست و گفتگو کرد؟ میشود خونی نریخت و حرف حق را بر مسند نشاند...
سعید عزیز مظلوممان..این روزها مدام به غربت تو فکر میکنم ..به غربت آنان که غریبانه رفتند..غریبانه به سکوت کشانده شدند..و تو هم چنان هم چنان در ذهنم مرا به صبوری می خوانی..وقتی در بارگاه یزید فریاد میکشی "محکم بمانید
سحر گلکاری

تجدید پیمان

2010-02-27T06:28:00.000-08:00

من نمی دانم به واقع تو داری چه می کنی
فکر کنم هیچ کس دیگر هم نمی داند ولی اینقدر می دانم که داری کار بزرگی می کنی . یکی از همان کارهای بزرگ را که همیشه عمرت با اعتقاد کرده ای. وقتی خودت را و ما را، من و بچه ها و پدرو مادرت و بقیه وابستگانت را نمی بینی و هدفت برایت همه چیز می شود.
چند روز بعد از دادگاه دومت بود که مادرم از تو پرسید و آن چه می کنی و من گفتم یکی از همان کارهای بزرگ همیشگی را و او ناگهان پرسید فکر شما را نمی کند ؟؟؟ و من خندیدم و گفتم مگر می شود فکر ما نباشد مادر چه سوال ها می پرسی.
مگر می شود فکر ما نباشی وقتی روح بی قرارت شب ها که همه خوابند و زندانبان ها هم، پر می کشد و می آید به خوابمان. به خواب من. به خواب فاطمه و حتی عارفه که آن دورهاست . ما دلمان می خواهد خوابمان طولانی و طولانی تر شود. تو آن دیوارهای زمخت را به نرمی در می نوردی و می آیی بیرون در سوز و سرمای زمستانی که حالا دارد با بهار پیوند می خورد. و من در خواب نگران سرما خوردنت هستم. آخر آن بالا پوش پاییزی نمی تواند محافظ خوبی برای تو باشد.اما می گویی من ورزشکار شده ام در زندان. بدنم مقاوم شده و زود بیمار نمی شوم.
بدنت مقاوم شده؟ من روحت را به استواری خوب می شناسم اما جسمت مقاوم نبودها! از بس مجال رسیدن به آن را نداشتی و فراموشش می کردی بویژه وقتی غرق کار می شدی مثل ایام انتخابات که همه زندگیت می شد مصلحت نظام و مشروعیت نظام که تنها با افزایش مشارکت مردم می توانست حاصل شود و تو صبح تا شام با صاحبان رأی های سرگردان و با قهر کرده ها و صاحبان آراء خاموش بحث می کردی که مگر می شود بی تفاوت بود در مورد سرنوشت کشور، سرنوشت خود. زود سرما می خوردی و سردرد با هر سوزی به شقیقه ها می آمد سراغت و آن مرضی که می گفتی مال پولدارهاست و نشانه اش به تو رسیده از مال دنیا و آن دردهای مفصلی و استخوانی کمر و گردن و ... باید مرتب استخر می رفتی.دارد یک سال می شود نازنین که خودت را کاملا فراموش کردی و ما را و همه فکر و ذکرت شد کشورت، میهنت و ... تو خسته نمی شدی از بحث های تکراری، از آدم های بی منطق و از مزاحمت هایی که برایت بوجود می آوردند. نگاه امیدوار جوانان حتی یک جوان تو را راضی می کرد که ادامه بدهی مصطفی جان و ادامه می دادی. من حالا که هشت ماه و نیم از دربند شدنت به جور می گذرد، تنها بعد از هر تنفس هوای تازه اگر در شهر پردودمان گیر بیاید یاد تو نمی کنم عزیز مهربان بلکه آب روان را هم که می بینم اشکم همراه با آن جاری می شود چون یادم می آید که تو باید آن تن عزیز را به آب می سپردی و همه اندامت تمرین استواری می کرد آنگاه که غرق می شد در مایه حیات. حالا می گویی جسمت هم مقاوم شده. چه نیکو مژده ای! ولی نکند انتظار داری باور کنم در آن چهاردیواری تنگ که به ما نشانش نمی دهند، واقعا دارد به شما خوش می گذرد. هرچند پس از چهار ماه تحمل حبس انفرادی و محروم از همه حقوق انسانی و شرعی و قانونی آن هم بدون ارتکاب هیچ جرمی در کنار دوستان همفکر و همراه بودن موهبتی است بزرگ. اما حالا که دوستان دارند یکی یکی به خانه های امیدشان بازمی گردند آن خانه برای شما تنگ تر و تنگ تر می شود. برای تو برای محسن و برای فیض الله و آن همسایه دیگرتان که فرزند خردسالش بهانه اش را می گیرد شب و روز: کیان تاجبخش. و این جا دل ما هم بهانه می گیرد هر لحظه و هر آن که نبودنت را با هر دم و بازدم حس می کنیم و مانند ماهی تشنه ای که در جستجوی آب است تو را طلب می کنیم. ما اینجا نشسته ایم به انتظار و روزها را می شماریم و شب ها را و آمار زندانیان سیاسی رها شده از بند را می گیریبم و مانده ها را شماره می کنیم و با هر آزادی دلمان را خوش می کنیم که به تو یک گام نزدیک تر شده ایم و گاهی می آییم مقابل اوین در جمع خانواده های مسرور از رهایی آزادگان دربند می ایستیم و همراه با آن ها که شاخه های گل و جعبه های شیرینی در دست دارند، شادی می کنیم و همراه با آنان با دیدن هر قهرمانی بالای آن پله ها که ما خوب می شناسیمش و تو شاید نه، کف می زنیم و الله اکبر می گوییم و صلوات می فرستیم و به هر شکل ممکن سرورمان را ابراز می کنیم. گاهی با رها شدگان خوش و بشی می کنیم و وقتی از تو با احترام یاد می کنند باز هم به وجودت و به رشادتت و به وارستگیت افتخار می کنیم و گاه با دیگران که انتظار امانشان را بریده همراهی می کنیم اما، اما می دانیم که ردّ اشک بر گونه های ما را هیچ کس نباید ببیند حتی در دل سیاه شب و یا در شب های مهتابی که همه منتظر دیدار عزیزان خود هستند. ما را با لبخند می خواهند این جماعت بیرون زندان عزیزم. و فراموش می کنند که انسان ظرفیت محدود دارد و گاهی توان از دست می دهد. من نگرانم این روزها. نگران این که قبل از این که آخرین زندانی سیاسی از بند قدرت طلبی خشونت طلبان انحصارگرا رها شود، تاب از دست بدهم و زانوانم دیگر توان ایستادن نداشته باشد. من این روزها می گردم دنبال تنه تنومند درختان حاشیه آن رود کناری اقامتگاه تو اوین خوشبخت که ابلهان سبک مغز هتلش می نامند و نمی دانم در هتل چگونه می خواستند از شما اعتراف بگیرند به همه ناکرده هایتان!!!همان ابلهان تیره دلی که می گویند زندان رفتن شما باعث معروف شدنتان شده و هم از این رو ما خواهان آزادی تان نیستیم. فراموش کرده اند که امروز همه کسانی که با زور به آن زندان وارد می شوند و با سرافرازی خارج می شوند قهرمانند و معروف و محبوب مردم. و فراموش کرده اند که حالا که ریش و قیچی دست خودشان است برای این که از مقبولیت و مشهوریت شما بکاهند باید رهایتان کنند قهرمانان همیشگی ایران نستوه و باشکوه.این شب ها و روزها درختان کنار آن رود جاری تکیه گاه مادران و پدران پیر و گاهی همسران بیمار و توان از دست داده است. انگار باغبانی که این درخت ها را اینجا کاشته می دانسته چه دارد می کند. درست مثل تو که خوب می دانی چه داری می کنی!
دو سه روزی شمال بودم. این بار هم مانند آن سفر اجباری ماه های اول گرفتاریت به دست دنیاطلبان قانون گریز، بی تاب بودم از نبودنت. با این که سفر کاری بود و لاجرم باید تنها می رفتم اما وجب به وجب این جاده آشنا با خاطرات تو پیوند خورده و من همه تلاشم این بود که خود را گم کنم لابلای آدم هایی که یا هم سفرم بودند و یا میزبان و خودم را غرق کارهای فراوانی کنم که در این سفر تدارک دیده شده بود اما انگار روح تو نرم و سبک همه جاده های این دیار سبز را طی طریق می کرد و به من می رسید و من چشم هایم را می بستم و آرام تکیه می دادم به پشتی صندلی. این روزها همه می دانند وقتی من چشم ها را می بندم باید دورم را خلوت کنند تا بهتر بتوانم تو را ببینم و تو را حس کنم و با تو زندگی کنم حتی برای چند دقیقه ای و حالم که بهتر می شود هیچ کس به رویم نمی آورد که برمن چه گذشته.
بر من چه می گذرد؟ برما؟؟؟ چه کسی می داند؟ همه آنان که مثل این روزهای تلخ را در مقاطعی گذرانده اند. می گویند آن روزها خانه ملت مأمنشان بوده و رئیس کمیسیون اصل نود تحویلشان می گرفته و رئیس مجلس وقت با آنان هم دلی می کرده و اگر به دادشان نمی رسیده اند شاید این گونه نمک هم به زخمشان نمی پاشیده اند. اما من شاهد فریادهای خانواده هایی هستم که در طلب حقوق اولیه عزیزشان و بقیه اعضای خانواده هستندو به حق کشی ها و تبعیض ها و بی عدالتی ها معترضند. و انکار زندانی شدن عزیزانشان صرفا به دلیل معترض بودن و منتقد بودن دلشان را سخت به درد آورده است. من شاهد بغض همسر زیدآبادی هستم که یک هفته درمیان برای دیدن همسرش باید بچه ها را راه بیندازد ببرد تا رجایی شهر و بعد از بیست دقیقه برگردد سر خانه زندگیش و هفته گذشته که تصادف کرده بود و لاستیک ماشینش ترکیده بود پسرک نوجوانش به دادش رسیده بود و پسرک هر بار فقط می تواند مادر را همراهی کند و از دیدار پدر باز هم محروم می ماند، چون مرد است و نوبت آقایان هفته دیگر است که کسی نمیتواند او را بیاورد تا زندان و حیرت مهسا را شاهدم که نمیداند همسر جوانش پس از آزادی براثر هم بندی اجباری با کسانی که به دلیل قتل ناموسی در زندانند و البته مسعود و احمد می گویند آدم های خوبی هستندو خطرناک نیستند و دارند تقاص عملشان را پس می دهند لااقل و مانند بعضی قاتل های این روزهای عجیب پاداش نگرفته اند، روحیه اش چگونه خواهد بود و شاهد همه دوندگی های همسر مومنی که همسر شهید است و همه خاطرات خوب گذشته را در زندگی با برادر شهید جستجو کرده و نیمی از زندگیش را خراب کرده اند به ستم و شاهد تقلای ژیلا برای رهایی یار زندگیش که برای گرفتن ملاقات حضوری چند دقیقه ای با کار کردن در بخش خدمات زندان این امتیاز را به دست آورده و با خوراکی هایی که توانسته از بوفه زندان بخرد از ژیلایش پذیرایی می کند و شاهدم بر جستجوی رگه ای از عدالت و ذره ای انعطاف توسط همسر لیلاز تا فرزندانش بتوانند در این هفته وحدت طعم رأفت را بچشند. من این روزها شاهد خیلی زشتی ها هستم که دوست ندارم با شماره کردنشان روح لطیف تو را که سرانجام روزی خواننده این دست نوشته های تلخ خواهی بود، برنجانم. اما در کنار همه این زشتی ها گل های معطر دوستی و محبت و هم دلی و همراهی می روید و می روید و ما در آستانه بهار شاهد جوانه زدن نهال های مهرو وفا در دل همه اعضای خانواده بزرگ خودمان هستیم: خانواده زندانیان سیاسی که بعضی رها شده دارند و برخی در انتظار رهایی هستند و بعضی همچنان دربند.
عزیز نازنین! ما در آستانه بهار در باغچه های خانه هایمان بنفشه و شب بو و در گلدان های کوچک سفالین لاله و سنبل و نرگس کاشته ایم و می خواهیم در روز درختکاری نهال های جوان سرو را در مسیر گذر سبزتان در خاک بنشانیم و با زمزمه سرود رهایی حماسه مقاومت و استواریتان را در تاریخ سترگ سرزمین اهورائیمان ثبت کنیم.
ما انتظار را در مکتبی آموخته ایم که تا هم اینک که هشت ماه و نیم از حبس غیرقانونی تو می گذرد و تو هم اینک رکورددار طولانی ترین بازداشت موقت پس از انتخابات دهم شده ای! توان ایستادگیمان داده است. و تا بهاری سبز همچنان چشم انتظار می مانیم تا همراه با سرود پرندگان و زمزمه نسیم و بارش باران بهاری آزادی تان را جشن بگیریم.
ما انتظار را در فرهنگی آموخته ایم که سکوت را بر ستم عین ستم و بلکه عقوبت بارتر از آن می داند. و فریاد اعتراضمان را به همه اقدامات غیرقانونی علیه تو و دیگر خدمتگزاران مظلوم این دیار تا آخرین نفس فریاد می کنیم. بگذار آنان که مست قدرتند، حیات دنیوی شان را جاوید بدانند و در برابر افکار عمومی جهان نیز مانند ایران، وارونه گویی کنند. ما اما خود را در محضر خدا می دانیم و عالم را محضر خدا می دانیم و شریک شدن در گناه ظالم را نمی پسندیم. مهربان دربند! حالا که تو خود آگاهانه مسیر زندگیت را طی می کنی و با توکل به خدای مهربان همه زندگیت را و ما را به او سپرده ای ما نیز دل به رضای او خوش می کنیم و بر همه خواسته های به حقت و راه درست و عمل صالحت صحه می گذاریم.
و هر دلنوشته من تجدید پیمانی است در پی اولین پیمان مقدس و تاریخی مان که در مکانی مقدس و در محضر انسانی وارسته و با نفس مسیحایی هم او بسته شد.

بدون شرح

2010-02-26T22:04:00.000-08:00

روز چهاردهم فروردین 80، نماینده مدعی العموم در پرونده اتهامی سید مصطفی تاج زاد، آقای عبدالله شریفی به هنگام بازگشت از سفر نوروزی اش به مشهد، در یک سانحه رانندگی درگذشت.
شریفی که به همراه همسر و سه فرزندش، سوار بر خودروی پژوی خود به حوالی گنبد رسیده بود، در اثر سانحه ای به همراه همسر و دختر 15 ساله اش به دیار باقی شتافت. او که معاون دادگستری تهران بود، در پرونده رئیس ستاد انتخابات کشور، به عنوان نماینده مدعی العموم حضور داشت و سخنانش به خصوص در ششمین جلسه دادگاه موجب مناقشاتی گردید.
خدایش رحمت کناد.
- وقتی یک شاعر می میرد، تصور می کنیم او اینک با کلمات و اشعاری که سروده، میهمان آسمان هاست.
- وقتی یک سینماگر می میرد، می اندیشیم که در تصویری رویایی به آسمان می رود.
- وقتی یک پزشک می میرد، خیال می کنیم که پس از سال ها شفای بیماران، خود شفا نیافته از معرکه ای، اینک مهمان مقبره ای است.
- وقتی قاضی می میرد اما، تصورمان گنگ و مبهم است. او اینک در آستانه محکمه ای است که هر انسانی در قیامت خواهد دید. می اندیشم یک قاضی که سال ها درباره سایرین به قضاوت نشسته، چگونه ایستادنی در محکمه الهی خواهد داشت؟
این را هرگز نمی دانیم...
رأی مردم(محاکمه و دفاعیات سید مصطفی تاج زاده) به روایت بابک داد - تهران - طرح نو - 1380 - ص 346-347

برای دخترانم

2010-02-21T08:15:00.000-08:00

سلام به جگرگوشگانم عارفه سادات و فاطمه سادات

سلام به میوه های باغ زندگی و گل های معطر بوستان عمرم

هشت ماه و هشت روز است که ما نیز چون خانواده های دیگر عزیزان دربند براثر وسوسه های شیطانی که انسان های ضعیف و زبون را فریفته و آنان را درگیر دسیسه ها و نیرنگ هایی زشت و پلشت کرده، دچار بلیه ای سخت شده ایم: غیبت پدر از جمع گرم خانواده.

پدر که در قاموس حقوق منشأ گرفته از سنت، رئیس خانواده است و همسرش بی اجازه او حق بیرون رفتن از خانه و داشتن شغل و ادامه تحصیل و سفر خارج و خیلی حق های دیگر را ندارد. پدر که از نظر قانون نویسان متأثر از فرهنگ مردسالار در ازای پرداخت نفقه، مالک جسم و روح زن و فرزندانش می شود و اگر زنش را با کتک از خانه بیرون کند کسی حق کمک کردن به او را ندارد و اگر خون فرزندش را بریزد چون ولیّ دم است تنها مستوجب پرداخت جریمه است. پدر که هر گاه اراده کرد می تواند تیشه را برداشته با اختیار کامل به ریشه زندگیش بزند و آن را به بهای جایگزینی کدبانویی زیباتر و جوان تر برباد دهد. پدر فعال مایشاء خانه پس از خدای که به گفته مادربزرگها پس از خدا اطاعت از او واجب است. پدر که می تواند ببُرد و بدوزد و برقامت زن و فرزندش بپوشاند هرقسم قبایی که خود بخواهد و خوبیش را تشخیص دهد. پدر که بی تردید و در هر حال صلاح خانواده و همه اعضایش را بهتر می داند و لذا همه حقوق برایش محفوظ است و دیگران باید عبد و عبیدش باشند تا رستگار شوند.و حالا معلوم نیست در غیبت پدری در چنین جایگاه، موجودات مفلوک و بی اراده و بی کفایت و نابالغ و نانخور او چگونه باید زندگی روزمره خود را اداره کنند آن هم در شرایطی که حقوق های دولتی توسط کارگزارانی که خدمتگزاری فراموش کرده و خود را رزّاق می دانند و منعشان نکنی محیی و ممیت که حیات و ممات شهروندان را به اراده خویش مرتبط می گردانند!!!

و همین طرز تفکر در فضای خارج از خانه هم وجود دارد برای همه شهروندان که از نگاه حاکمان موجوداتی بی عقل و فاقد ادراک درست و تشخیص حق و باطل و صلاح و فسادند و باید نظارتشان کرد و کنترلشان کرد و با خط کش در چارچوب قرارشان داد و اگر پای بیرون گذاشتند، تنبیهشان کرد و برای عبرت دیگران آن ها را به اشد مجازات محکوم کرد و در دروازه شهر آویزانشان کرد و چه بسا در کوچه و خیابان گرداند و به نهایت توهین و تحقیرشان کرد تا اگر خودشان آدم نمی شوند و بهشتی نمی شوند لااقل الباقی شهروندان عبرت بگیرند. و در این دایره موهوم حقی وجود ندارد تا در ازای آن تکلیف معنا پیدا کند بلکه همه تکلیف است که باید از روی کره و اجبار انجام شود و قوه اختیار و انتخاب مانند جنینی نابالغ و ناقص الخلقه در بطن وجود انسان ها بماند و بپوسد و زائل گردد.

و خدای را شاکریم که آزاده دربند ما با شناخت اسلام واقعی و تمیز آن از اسلام سیاه طالبانی، کرامت انسانی را اجر می نهاد و برای انتخاب انسان و اراده و اختیار او ارزش قائل بود و ما سه تن، سه زن هرگز خانه را در حکم محبس و آن عزیز را زندانبان خود نشناختیم. و شاید اگر زمان حضور شما عزیزان در خانه پدری به طول می انجامید ما داشتن خانواده متعادلِ برابرِ مشارکتی را بیشتر تمرین می کردیم. همان مدلی که می تواند جایگزین خانواده های سنتی نامتعادل و ناموزون و بیمار عصر حاضر باشد که دیگر هرگز پاسخگوی نیازهای نسل امروز و همه اعضای خانواده نیست.

عارفه عزیزم! گرچه تو و نازنین همسر وفادارت در این سال های اخیر در طلب علم،به ظاهر فرسنگ ها با ما فاصله داشته اید، اما کیست که نداند در لحظه لحظه زندگیمان حضور داشته اید، در غم ها و شادی ها و این هشت ماه و هشت روز هجران و دوری، شما نیز پا به پای ما و بلکه بیشتر و سخت تر رنج کشیده اید.

فاطمه عزیزم! گرچه از ظاهر امر چنین برمی آید که دنیای تو و نسل تو فرسنگ ها از دنیای ما فاصله دارد، اما چه کسی می تواند منکر همه دلواپسی ها و اندوه ها و دغدغه های شبانه روزی تو با درکت از شرایط روز جامعه و به شکلی حادتر خانواده کوچک طوفانزده مان، همراه با من و در کنار من باشد؟

چه کسی است که کوچکترین آشنایی با پدرتان سید مصطفی تاجزاده داشته باشد و نداند در پس آن چهره متفکر، سخت و مصمم چه دل نرم و قلب رقیقی وجود دارد که آن به آن برای فرزندانش، دوپاره قلب و میوه دلش می تپد؟ نادانسته ها و مجهولات در باره علو روح و دل دریایی پدرتان بسیار است که تنها گوشه ای از آن طی سالیان برای دوستان و آشنایان به فراخور حال و ارتباطات نزدیک تر آشکار شده و این شش اربعین که در زندان بر او گذشته آن چنان روحش را صیقل داده که چون آئینه گشته و جام جهان نمای. و حالا ما سه تن بیش از گذشته باید مراقب این دل آئینه گون باشیم. هرچند خود شاهد بودیم که او برای مقابله با همه آن چه ناپسند می دانست و ناروا می داشت از خود شروع کرد و تلاش نمود تا مدل کوچکی از مدینه فاضله مورد تأیید اسلام واقعی را در محیط خانه بسازد. با دوری از گناه بویژه گناهان کبیره: دروغ و تهمت و غیبت. ما سه تن می توانیم شهادت دهیم که عزیزدلمان هرگز زبان به این گناهان نیالود و در برابر دروغگویان و اتهام زنندگان و غیبت کنندگان برمی آشفت و نهی از منکر می کرد و از رذائلی چون کبر، ریا، عجب،سخره بندگان خدا،سوءظن،حب جاه و مال،بخل و حسد، شماتت، سخن چینی، افشاء راز، عیب جویی، عداوت، طمع و قطع رحم، به شدت اجتناب می کرد و ما را نیز از آن ها باز می داشت و در عوض به محاسن اخلاقی شهره بود و ما را نیز به آن ها سفارش می کرد.

اینک در پایان هشت ماه و هشت روز بازداشت موقت پدرتان که چهارماهش در انفرادی و در شرایطی بس هولناک گذشت و در شرایطی که برای خودش، ما و همه عقلا و منصفین و دلسوزانی که هدف برایشان وسیله را توجیه نمی کند، همه اقدامات غیرقانونی اعمال شده علیه او از بای بسم الله تا تای تمتی که به مدد حق نزدیک است، جای سوال و ابهام و اشکال دارد، من با قلم ناتوان خود برآن شدم تا بار دیگر از شما تمنا کنم که اسلام را در چهره و منش و روش پدرتان و دیگر مومنین و پرهیزگاران دربند جستجو کنید نه در چهره و رفتاربازجویان و آمرین و عاملین به اعمال غیر انسانی غیر قانونی و غیرشرعی و بالاتر از آن گفتار و رفتار اقتدارگرایان دنیاطلب و خشونت طلبان افراطی. و آرمان های انقلاب را از او پرسش کنید نه از نااهلان و نامحرمانی که یاران و شاگردان و فرزندان امام را از گردونه خارج کردند تا دو روزی بیشتر حلاوت قدرت را زیردندان ها داشته باشند.

فرزندانم! عارفه و فاطمه عزیز، مبادا همه آن چه پدر در طول زندگی صادقانه و خادمانه اش به شما آموخت به زودی فراموشتان شود و ارثیه معنوی که در عوض میراث زودگذر مادی دراختیارتان نهاد، توسط شما قدر دانسته نشود. می دانم که گوهر وجودتان پاک و مطهر و استعداد رشد معنوی در شما مهیاست و امیدوارم پیرایه های عرف و سنت و عوام زدگی، فطرت پاکتان را نیالاید و با تأسی به الگوهای ناب مکتب الهی اسلام با استفاده از گوهر ارجمند اختیار، راهی را برگزینید که نیکان عالم در آن پای می گذارند: مسیر صدق و راستی و در این عصر عصیان و سرگشتگی به ریسمان محکم الهی چنگ زنید که عاقبت خوش و رستگاری دو جهان در گرو آن است.

بی تردید آن چه شما دردانه های ما، من و پدر درستکارتان با مطالعه و درک درست می یابید و با اراده و اختیار به آن دل می دهید، حتی اگر ظاهری متفاوت از دینداری سنتی و رایج عصر و زمانه مان داشته باشد، به مراتب ارجمندتر از ورود به دایره عادت و تکرار بدون تفکر و اندیشه تا قیامت است.

و در پایان با سپاسی بیکران از درک موقعیت و تعدیل انتظارات و توقعاتی که بایسته جوانی شماست از طرف خود و گرامی یاروفادار زندگیم بار دیگر توصیه همیشگی پدر را به یادتان و به یادمان می آورم که هرگز خدایمان را در هیچ موقعیت تلخ و یا شیرین زندگی از یاد نبریم و مطمئن باشیم که همان طور که در این روزهای سخت یاد او آرام بخش دلمان بود، همراهیش نیاز هماره ماست و خلأ یاد او با هیچ چیز دیگری پر نخواهد شد و نماز را که بازدارنده انسان از فحشاء و منکر است برپا می داریم که نیکو هدیه ای از جانب خاتم پیامبران و رحمة للعالمین است.

با تبریک فرارسیدن ربیع الاول ماه میلاد شکوهمند افتخار عالمیان محمد مصطفی(ص) و تبریک فرارسیدن بهار طبیعت و به امید رویش دوباره همه جوانه های امید در دل شما نوردیدگان و همه جوانان برومند ایران افتخار آفرین
مادر
فخرالسادات محتشمی پور

شاخه بيدمشك يا گل سرخ براي الهه مهر

2010-02-19T09:25:00.000-08:00

تو با نسيم سحري به دنيا آمدي مولود بهمن ماه! و همراه با شبنم صبحگاهي كه بر گلبرگ هاي لطيف گل هاي باغچه آن خانه قديمي نشست. زهرايت نام نهادند و چه نيكو نامي! و تو شاگرد مكتب زهرا (س) شدي و گام در راهش نهادي. شيرپاك مادر حلالت باد و رزق حلال پدر گواراي وجودت. و شاگرد مكتب رجايي شدي در مدرسه شجاعت و صداقت وعشق و خدمت، هم شاگردي عزيز. روزهاي نوجواني ات به مبارزه اي گذشت كه منجر به پيروزي انقلاب شد در همين ماه مبارك و همه دوران جواني ات به مبارزه با همه آن چه آموخته هاي ما از اسلام ناب محمدي(ص) آن ها را نفي مي كرد، گذشت. مبارزه با تيرگي و ظلم و نفاق و ريا و دروغ و افترا و همه پيرايه هاي سختي كه بر اعتقادات عوام نشسته بود.
و انتخاب:
انتخابت براي هم سفر و شريك راهت تحسين آميز بود. محسن را تنها گزينه مناسب دانستي، نيمه ديگر وجودت را و با هم كامل شديد و بوستان زندگيتان معطر به گل هايي مسما به بهترين نام هاي عالم : محمد و علي و مهدي.
خواب راحت را نپسنديدي آن گاه كه كمي آنسوتر فقيري آبرومند در تمناي رزقي مناسب احوال بود زندگي آرام را نخواستي وقتي آرمان هاي انقلاب را در معرض خطر و نااهلان و نامحرمان را آماده خوشه چيني و مصادره انقلاب يافتي. با احساس مسئوليت همراه شريك زندگيت در سخت ترين عرصه هاي حضور اجتماعي، يعني سياست پاي گذاشتي و به عنوان شهروندي مسئول و آگاه، همه مخاطرات اين حضور را پذيرفتي.
نيكو همسري انتخاب كردي هم شاگردي! محسن تو يك مسلمان واقعي و يك مؤمن واقعي به آرمان هاي انقلاب است. كارنامه عملش موجه ترين و مقبولترين عملكردها را دارد و بهترين امتيازها را كسب كرده است. محسن تو در همه عرصه هايي كه اينك شيفتگان قدرت و حكومت حضور در آن را ارزش مي دانند و براي خود كارنامه سازي و سابقه پردازي مي كنند، پيشگام بوده است و گاه مؤسس نهادهايي كه خود في نفسه ارزشمند بوده و هستند و خود مولد ارزشند مانند سپاه پاسداران انقلاب اسلامي و جهادسازندگي. محسن تو يك دوره نماينده واقعي مردم تهران بوده است و در زماني كه مسئوليت كميسيون امنيت ملي و سياست خارجي مجلس شوراي اسلامي را عهده دار بوده كه ايران عزيز يكي از عزتمندترين دوران را در عرصه بين المللي مي گذراند، همزمان با ابتكار گفتگوي تمدن ها كه رئيس دولت اصلاحات در سازمان ملل ارائه كرد و اين طرح جهاني شد و متأسفانه در داخل هر نه روز يك بحران، مانع از ترويج اين فرهنگ ايراني-اسلامي گرديد.
محسن تو پس از پايان دوره پرافتخار نمايندگي مردم و پس از پايان دوره اصلاحات همچون ديگر همسنگرانش هرگز عافيت طلبي پيشه نكرد و در برابر انحرافات سكوت نكرد. بايدها و نبايدها را در مقاطع مختلف به مسئولين و افكار عمومي و جامعه جوان كشورمان گوشزد كرد، در كسوت يك دانشگاهي و در سمت دبيركل يك حزب سياسي قدرتمند.
و همراهي :
و تو در تمام اين مراحل در كنار او بودي و مشوق و مشاور و همراهش. و آن گاه كه فرداي انتخابات با هجوم به حزب قانوني مان و بارفتاري زشت و ناپسند بازداشتش كردند و روز ديگر رهايش كردند و به فاصله اي اندك مجددا بازداشت شد، زهراي محسن برخاست و ديگر از پاي ننشست و عليه ظلم و جور آن چنان فرياد كشيد و آن چنان خطابه خواند و به گونه اي افشاگري كرد كه در همان آغازين روزهاي دسيسه سازي سناريونويسان مخملين، نقشه هاي پلشت نقش برآب شد و نقاب تزوير از چهره هاي پليد فروافتاد و حقيقت چون خورشيدي درخشان از پس ابرهاي فتنه نيرنگ بازان برون آمد و پس از آن نقش اصلي تو آغاز شد الهه مادر! رسيدگي به امور خانواده هاي زندانيان سياسي. انگار به يك باره همه جلوه هاي مادري در وجود تو متبلور شد. خانه سبزت، خانه اميد ما و پيام هاي مهرآميزت تسلاي دل ما و راهنمايي هاي مدبرانه ات، چراغ راه حقمان شد. و امروز در روز ميلادت اگر همه گل هاي عالم را شاخه شاخه به پايت بريزيم و همه سروده هاي ناب و بديع عالم را با زيباترين واژگان تقديمت كنيم، باز هم قادر به جبران همه آن چه كردي، نخواهيم بود.
و اينك من با بضاعت اندكم در عوض شاخه هاي بيدمشك روز اسپندارمذگان، شاخه گل سرخي را به نيابت از محسنت، محسن ما، يكي از مهربان ترين و قدرشناس ترين همسران وفادار اين دوران سختِ سبز به پيشگاه مهرت پيشكش خواهم كرد.

برائت جویی همسرم از شیوه های ماکیاولیستی کیهان

2010-02-16T10:49:00.001-08:00

سید مصطفی تاجزاده روز سه شنبه در ملاقات با خانواده خود با اظهار تأسف از بداخلاقی های جسورانه امروز کیهان گفت: اقدام غیراخلاقی امروز روزنامه کیهان در توهین و تخریب آقایان خاتمی، موسوی و کروبی آن هم درباره تظاهراتی که همه آن را سمبل وحدت ملی می خواندند، بار دیگر نشان داد که خط تنش آفرینی را نه اصلاح طلبان بلکه یک باند کوچک خشونت طلب در قلب اقتدارگراها دنبال می کند. بارها گفته ام که «مصونیت آهنین» به هر کس داده شود، به فساد و انحراف کشانده می شود. عمل قانون شکنانه و غیرانسانی آقای شریعتمداری در حالی انجام می شود که در تاریخ سی و یک ساله جمهوری اسلامی در هیچ زمانی روزنامه های مستقل و منتقد به اندازه شرایط کنونی تحت فشار سانسور نبوده اند. همین روش هاست که بازار شایعات و رسانه های خارجی را گرم می کند. امیدوارم همه کسانی که دل در رو دین، امنیت، اخلاق و پیشرفت کشور دارند، این اقدام را محکوم کنند تا معلوم شود اکثریت قاطع ملت ایران با این روش های ماکیاولیستی و غیراخلاقی مخالفند.
وی همچنین از نامه هشداردهنده سید حسن خمینی نوه گرامی امام و تولیت آستان آن بزرگوار به سهم خود بابت نامه هشدار دهنده اش به ضرغامی تشکر کردو گفت پس از انتشار این نامه تاریخی رفتار صدا و سیما درباره سوء استفاده از نام و فرمایشات امام(ره) تعدیل شده است. تاجزاده مصاحبه دکتر محمد مطهری را نیز قابل تقدیر داشنت و گفت نکات به حق و قابل تأملی در مصاحبه ایشان وجود دارد که باید مورد توجه دلسوزان نظام و کشور قرار بگیرد.
فخرالسادات محتشمی پور با اعلام خبرگذشت بیش از هشت ماه از بازداشت غیرقانونی همسرش، سکوت مراجع قضایی منصف و خداشناس و بویژه حقوق دانان مستقل را در برابر اقدامات غیرقانونی از جمله به درازا کشیدن بازداشت موقت و تغییر مفاهیم حقوقی، موجب تأسف دانست و هرگونه توجیهی را برای ادامه بازداشت این عزیزان صادق و خدوم که تنها جرمشان منتقد مشفق بودن است، غیرقابل پذیرش دانست. محتشمی پور طلیعه ربیع، ماه رحمت و برکت و گشایش را برای همه هم وطنان بویژه خانواده های زندانیان سیاسی مبارک دانست و گفت: امیدواریم حرمت شکنی ها و بی ادبی هایی که نسبت به بزرگان نظام و یاران و فرزندان امام راحل و شهروندان عزیز در روز 22 بهمن توسط خشونت طلبان افراط گرا اعمال شد، در هفته وحدت شاهد جبران آن باشیم و به میمنت ولادت مسعود رحمة للعالمین همه زندانیان سیاسی خصوصا جوانان، دانشجویان، روزنامه نگاران، زنان و فعالان سیاسی و مدنی به آغوش خانواده های خود بازگردند و قرزندان خردسال و مادران و پدران سالخورده بیش از این در کشور امام زمان ستم و درد و عذاب را متحمل نشوند.
گقفتنی است رئیس ستاد انتخابات دوره اصلاحات در هردو جلسه دادگاه خود که در شعبه 15 دادگاه انقلاب تشکیل شد، دفاع از خود را به پس از تشکیل دادگاه آقای جنتی که از نظر ایشان بزرگترین بدعت را در تاریخ انتخابات پس از رحلت امام گذاشته است، نمود و هنوز همراه با تعدادی از دوستان اصلاح طلب خود بازداشت بیش از هشت ماهش را در سلولی در زندان اوین می گذراند

قطعه ناتمام

2010-02-16T10:48:00.001-08:00

هر سال این روز را پاس می داشتی
می گفتی از آن ماست و باید حفظ شود
مانند یک پدر یا نه یک باغبان
این گلستان را حتی در خزان
تنها نمی گذاشتی
امسال اما در این سال نحس
مانند پرنده ای در قفس
چشم های منتظرت را دوختی به آن سوی میله ها
شاید کبوتری یاری خبری بیاورد
غافل از این که باد وحشی
نامه را دزدیده از نوک سرخ نامه بر
طاقت بیار رفیق
یک چند صباح دگر مانده
فردا که سپیده سر زند
باز هم ما سرود دوباره صبح را سر می دهیم و من
همه قطعه های ناتمام این روزهای سیاه را
تمام خواهم کرد
هر سال ما دو تن در روز خوب پیروزی
با هم مسیر خیابان را در سوز و سرما و باران و برف
طی می کردیم و این سالهای اخیر
وقتی که من طاقت شنیدن صدای دروغ را نداشتم
دلداری ام می دادی و می گفتی ایران از آن ماست
و من لخت و بی توان همراه می شدم با تو
گز می کردم خیابان درازی را که سه دهه پیش
با عشق و شور جوانی درنوردیده بودمش بارها
من در کنار یک خواهر یک مادر یک دوست
و فریادهایمان چه برابر بود و خواسته هایمان
که بوی اتفاق می داد
و رنگ سپید وحدتی که خشم وکین آن را ندریده بود هنوز
آن سال های دور
من روسری ام را تقدیم زنی کردم که
تمنای حجاب داشت
و او شادان از انتخاب خود بی خبر از جبر فردا
به رویم لبخند زد و من نیز
آن روزها ما شکل هم نبودیم و
شکل و صورت هم را به تماشا نمی نشستیم در طلب معنا
و فاصله ها دور از حقیقت محض محو می شدند
و این سال های اخیر
من خسته از همه شکلک هایی که ساخته می شد کنارمان
دلم باز بیریایی و صفای آن روزها را طلب می کرد و تو
می کشاندی ام به امتداد خیابان
همانجا که مرد جاهلی فریاد مرگ را بر زندگی تحمیل می کرد
و در بادکنک کودکان خردسال هوا داشت خفه می شد
از بی مروتی انسان نماهایی که صداقت را به سخره گرفتند
تو می کشاندی ام و من
گوش هایم پر می شد از واژه هایی که دوست نداشتم
و آنگاه که زیرچشم نگاهت می کردم غمی سترگ را
در عمق نگاهت می یافتم و افسوس را از آن چه شد!
آن روزها هنوز امروز را ندیده بودیم
و امروز
امنیت فقط برای کسانی بود که تابلوهایی یکسان را به دست داشتند
و شعارهایشان شعار بلندگوی حکومتی
و من پس از سه دهه احساس غربت کردم
در میان جمعی آشنا
وقتی که نام امام فقط لقلقه زبان است و
سیره اش پنهان میان کتاب هایی که چه بسا معدوم شوند
و نوه اش را امروز در سی و یکمین فجر پیروزی بازداشت می کنند
نوه روح الله و فرزند روح الله را
عجب تصادفی
و این وصلت میمون را امام چه خوش می داشت
رضا و زهرای عاشق را
هردو مزد حضورشان حصری مقابل چشم جماعت
هرچند بی دوام
امسال من پس از سی سال برای ادای فریضه تنها ماندم
اما نبودنت را شاید باید به رضایت گذر کنم
وقتی خبر به گوش مشتاق شنیدنت برسد
از سختی و طعم تلخ و گسش شاید کمتر از ما رنج ببری
دیگر بس است رنج ما و تو از این همه ستم
باشد سپیده که بزند با ورد پرنده صلح
همه تلخابه های رنج این دوران رخت بندد زیادمان
باشد که صبحگهان با آن اشعه دلچسب آفتاب
هر آن چه که از سرما در تن من و توست
رحل سفر ببندد و راه دگر گیرد
من این سوی دیوارهای بلند
در خلوت شبانه خود
با یاد شیرین و نیک تو
این زهرهای مصیبت را مقابله می کنم و
سرود امید را در گوش جان عزیزان دل شکسته
زمزمه می کنم تا تو بیایی
تا تو بیایی امیدِجان
و با هم همه قطعه ها و سرودهای ناتمام را تمام کنیم
فخری
22 بهمن 88

برای چشمان معصوم اشکان

2010-02-16T10:45:00.000-08:00

همین چند دقیقه پیش قلم را زمین گذاشتم. با اشک هایی که جاری شد برای زینب. نماینده نسل رنج کشیده زن جوان ایرانی و یاد تو از یک شنبه شب که آمدیم به خانه تان برای زیارت مادرت با من است اشکان. و نگاه معصوم تو که دل آدم را به آتش می کشد. انگار لحظه به لحظه تکرار می کند: بای ذنب بای ذنب ؟؟؟

این قلم خسته شد از بس تراشیدمش و نگاشتم و نگاشتم. انگار این روزها جز نوشتن از ما کاری برنمی آید! اما مادرت؟ مادر چرا قلم را زمین گذاشته و قلمو را ؟؟؟ مادرت آن خلاق تابلوهای زیبای طبیعت و نقاش اثرهای هنری که زینت دیوارهای خانه کوچکتان شده اند در محله هاشمی در غرب پایتخت. می گوید: دیگر حوصله هیچ کاری را ندارم. اگر ارغوان نبود دلم می خواست بروم پیش اشکانم. و اشک هایش جاری است: من دلبسته اشکان بودم این را همه می دانستند. اشکانم مرا گذاشت و رفت. کجا رفتی اشکان؟ کجا رفتی درست وقتی که مادر داشت آرزوهایش را که از بدو تولدت برای تو داشت بلند بلند برایت از روی صفحه دلش می خواند. گفتی می روم جزوه ام را بگیرم از دوستم و نگفتی هوای پرواز به سرت زده پسر! گفتی سفره شام را بیندازی من رسیده ام اما خواب پریشان آن روزهای مادر تعبیر شد. تو برنگشتی و ماه هاست که فقط در خواب به مادرت سر می زنی و مادرت دلش می خواهد روزها هم بخوابد تا تو بیایی و موهایش را نوازش کنی و وقتی پای کامپیوتر مشغول کار است، شانه هایش را بمالی و بگویی: جبران می کنم مادر. جبران می کنم.

اشکان؟ وقتی همه یادگارهای زیبا را به رنگ ارغوان در آوردی و تقدیم یگانه خواهرت کردی هیچ می دانستی که عمرت آنقدر کوتاه است که دخترک حتی خاطره هایت را باید در آن جعبه بزرگ گنار همه یادگاری ها بگذارد و بچپاند زیرتختش تا گم نشوند؟؟؟ مادر می گوید ارغوان بعد از رفتن تو دیگر حرف نمی زند. مادر نگران ارغوان است اما خودش آنقدر تحلیل رفته که این بار مهر مادری هم نمی تواند جادو کند و نمی تواند ارغوان را به خود بیاورد و مادربزرگ نیز خود را باخته بعد از آن جانبازی که تو کردی و سبز به میدان رفتی و زمین سرخ شد از خون پاکت.

این طور معصومانه به من نگاه نکن اشکان. فکر این دل ما را بکن که این روزها از همه دردهای روز و شب خون است پسر. اندکی نگاهت را از من بگیر و بدوز به آن آینه قدی که مادر برای قد چون سروت سفارش داده بود. موهایت را مرتب کن و برو به سمت قزوین و بچسب به درست. مادر فکر مهندس شدن تو را که می کند آرام می گیرد و به روزهای آتی فکر می کند و تو را در لباس دامادی تجسم می کند. وه که چه رشید و زیبا می شوی در لباس دامادی اشکان و نقل ها و سکه ها و گل ها که پرتاب می شوند به سوی تو و عروست. مادر می نالد: من بعد اشکان بیمار شدم. باید بروم دنبال درمان ولی این درد فراق را درمانی نیست. می گویم: مادر! همه جوانان سبز ایران اشکان توأند، بپذیرشان و او لبخند می زند و از خوابی که برایت دیده اند، می گوید: به خواب مادر یکی از همسایه هایت آمده بودی در قطعه 302؟ یادت هست؟ مادرت همه همسایه هایت را خوب می شناسد. با نام و نشان. همه آن قطعه دریایی شده بود و تو سوار یک کشتی بودی که کعبه ای را حمل می کرد و در جواب آن مادر مضطرّ که پرسیده بود حالا چطور بیاییم بر سر مزار شما گفته بودی: این کعبه را باید طواف کنید. تو نورانی بودی با لباس سبز و دستانت به علامت پیروزی بلند بوده است. تو پیامت را رساندی اشکان و حالا همه آن ها که این خواب را شنیده اند به حقانیت راهت ایمان دارند. راه سبز امید.

برای چشمان گریان زینب

2010-02-16T10:44:00.000-08:00

شبت خوش زینب جان. شبت خوش و روزگارت خوش. ما روزگار خوش را برای شماها از قبل از تولد آرزو داشتیم و هنوز هم داریم. من و مادر تو و همه مادران امروز که در آستانه سی و یکمین فجر انقلابمان داریم آب شدن شماها را می بینیم در این کوران فتنه ای که افراط گرایان قدرت طلب افروختند و خود نیز دارند پا به پای ما بلکه بیشتر و سخت تر در آن می سوزند.
دیروز که جلوی شعبه 15 دادگاه انقلاب، چشمان گریانت را دیدم یک آن عارفه ام آمد جلوی نظرم. دوست همه سال های نوجوانی و جوانی ات زینب جان. هر دوی شما نام از بانوی صبر و استقامت، زینب بزرگ و نستوه گرفته اید. تو نامش را و دوست عزیزت لقبش را و صبوری باید بشود ملکه ذهنتان و تبلور عملتان عزیزدلم. تو همه سختی های این 8 ماه را پا به پای مادر تحمل کردی و نخواستی او رنجمضاعف نظاره دردکشیدن های تو را هم بکشد از این کج رفتاری چرخ بداختر. تو اشک هایت را پنهان کردی اما دست های کوچک دخترکت آن ها را هر شب هنگام خواب لمس کرد و لب برچید برای بغض های شب و روزت و تو او را در آغوش فشردی و به مادر فکر کردی که این روزها کمرش خمیده شده بر اثر فراق که نه براثر داغ های پی در پی از فرزندی به نام انقلاب که او نیز مانند من و نسل من پدیدآورنده اش بوده است. زینب جان! دیروز تو را درست جلوی شعبه ١۵ به همسرم معرفی کردم: زینب، دوست عارفه مان و او نگاهت کرد با مهربانی و من گفتم: فرزند حمزه کرمی که زیر فشار زندان خردش کردند این پدر را و او چهره اش در هم رفت و من پشیمان شدن از این یادآوریو آن مأمور آرام گفت: باید برویم آقای تاجزاده. زینب جان تو دیروز درمانده نالیدی 16 سال. 16 سال و ارقام نجومی که من تعداد صفرهایش را نمی دانم و من انگار نشنیده باشم فریاد زدم 16 سال؟ مگر این ها چقدر زنده هستند دخترم؟ به چیزی نگیر حکمی را که بنده خدا می دهد والله احکم الحاکمین. تو دیروز در هم شکسته بودی دخترم و من در چهره ات عارفه ام را می دیدم که 8 ماه است دور از ما غصه می خورد برای مزد زحمات سی ساله پدرش که با بی شرمی تمام به او دادند. غصه می خورد برای پدر و برای شهاب که جای برادرش است و چون جان دوستش دارد و برای ما و برای مهرک و سپهر سبز شیرین که نزدیک 8 ماه است هیچکس نتوانسته او را متقاعد کند که پدرش را در زندان ببیند. او مردانه می جنگد. مبارزه منفی می کند و دل همه ما را آتش می زند با کلمات قصاری که به حکمت لقمان پیامبر شباهت پیدا می کند گاهی! سپهر با انگشتان کوچکش روزهای دوری را می شمرد و نمی داند تا روز دیدار او چقدر باقی است و مادر مستأصل شده از پاسخگویی به او. چیزی تا تولد سپهر نمانده و او شب ها موقع خواب از خدا می خواهد که حضور پدر در خانه کادوی تولد امسالش باشد. فقط همین. و دخترک تو لابد هر شب و روز سراغ پدربزرگ مهربانش را از تو و مادرت می گیرد و تو نمی دانی چه جوابش بگویی و بگویی کدام کینه و نفرت او را از شما این گونه سخت بیرحمانه جدا کرده است.
دیروز صدایم را بلند کردم و گفت: امیدوار باش دخترم نه به این آدم ها که آدمیتشان گم شده بلکه به خدایت. خدای زینب. گفتم نامت زینب است پس زینبی باش و صبور و استوار و به خدا توکل کن و به دل بد راه مده. مصطفی را بردند و من و تو راه خود گرفتیم و هر یک به سویی رفتیم. امروز سراغت را گرفت. گفتم برایش دعا کن تو که بیش از ما به خدا نزدیکی برایشان دعا کن. برای او و همه خانواده های بی گناهان دربند که کم کم دارند از شمار خارج می شوند. و اوست بهترین شنونده و بهترین اجابت کننده.

روزنه ها باز می مانند

2010-02-15T11:37:00.000-08:00

بالاخره پیدات کردم روزنه گم شده طفلکی خودم
دلم تنگ شده بود برات
و حالا باز هم نشانه های حیات در وجود خستگی ناپذیر ما

سبز بمان دردانه جان

2009-09-21T10:02:00.000-07:00

یک فنجان قهوه و گل های قشنگ نارنجی که زهرا برایم آورده برای دور ریختن دلتنگی ها و هوایی که بارانی است و آسمانی که نمی بارد.

دلم می خواهد بروم خانه و غرق بشوم در میان عکس هایی که خاطرات بیست و هشت سال پیش را برایم مجسم می کند. و آن کارت دعوت عروسی که دیشب به مناسبت سالگرد ازدواجمان گذاشتم در فیس بوک و هنوز دارد پیام می گیرد آن پست خاطره انگیز.

بچه ها می گویند این آلبوم کلی سند دارد که خوب است که هست. و من دلم برای این اسناد بهادار شور می زند و همه اسناد بهاداری که این روزها معدوم می شوند و صاحبان آن اسناد.

گل های نارنجی انر‍ژی بخش هستند با آن گل خشک های تزئینی کنارشان. می پرسم این ها برای تولد دردانه ماست یا سالگرد ازدواج پدر و مادرش؟ می گوید برای دور ریختن دل تنگی ها و من در آستان خزان ایستاده رنگ های زرد و قهوه ای و سرخ و نارنجی را در ذهنم مرور می کنم که سپری کرده ام از 28 سال پیش تا همین سه سال پیش که دردانه خانم می خواست با همسرجانش برود برای ادامه تحصیل به دیاری دیگر و من و پدرش برایشان دعای خیر کردیم و بدرقه شان کردیم و خودمان بدحال برگشتیم خانه که خالی شده بود ناگهان و غرق شدیم در تنهایی و هرکدام در سکوت دنبال بهانه ای گشتیم برای غرقه شدن در خاطراتمان. خاطرات 25 سال زندگی که حاصلش دو میوه شیرین است با حواشی بسیار. و تا همین پارسال و تا امروز. ولی هیچگاه این سان تنها پاییز را تجربه نکرده ام و دلتنگی های روزهای ابری و غروب های دلگیر و شب هایی که می رود تا دراز شود.

آلبوم ها را ورق می زنم و ...

این رنگ نارنجی مرا یاد پاییز سال 61 می اندازد که دردانه خانم در غیاب پدرجانش پای به این دنیای غدّار گذاشت و من تنهایی را مثل بختک روی سر خودم هوار شده حس کردم تا حاجی از سفر حج برگردد و روزهای انتظار بلند بود و شب هایش کشدار.

نارنجی مرا یاد تولد اولین گل زندگیمان می اندازد که مولود آخرین روز تابستان بود و فرزند پاییز . امروز روز تولد اوست و من امسال تولدش را از جانب پدر نیز تبریک گفته ام . همین چند دقیقه پیش از نوشتن این سطور پاییزی.

گفته ام دوری راه مهر پدری را صد چندان می کند و مهر مادری که جای خود دارد . شما در آن سرما خود را بسپارید به گرمای مهر ما و ما گرم از وجود شمائیم عزیزپدر . سبز بمانید برای ایران سرفراز .

دردانه جان تولدت مبارک.

فطریه

2009-09-19T13:51:00.000-07:00

چقدر دل بسته بودیم به این ماه پرفیض

باورمان نمی آمد بیاید و برود و فرجی نشود

اما صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت (عید رمضان و ماه رمضان) و همسرجان ما از بند ظالمین رها نشد که هیچ توفیق دیدار را هم از ما سلب کردند با سنگدلی تمام . خدایشان جزای دهاد که خود بیش از همه از نهاد آنان آگاه است و از نهاد هر آفریده ای دیگر

امشب زیر پل یادگار در همان هوای بارانی صفای دیگری داشت وقتی ربنا را حاضرین همراه، دسته جمعی زمزمه می کردند. وقتی خرما را در دهان می گذاشتند تا کامشان شیرین شود در اوج تلخی های روزگار غدّار و آنگاه که نان و پنیر و آش رشته را در همان تاریکی تناول کردند زن و مرد و پیر و جوان

دوست نداشتیم این سفره پر رونق باشد اما افسوس که هنوز خانواده ای از در آغوش کشیدن عزیز رهیده از بندش از جمع ما تفریق نشده خانواده های دیگر اضافه می شوند و این داستان را ادامه می دهند تا کجا ؟ نمی دانیم. شاید خودشان هم نمی دانند. راهی را آغاز کرده اند که پایانش ناکجاآباد است.

پرستوی جوان همسر حسین عزیزمان هنوز آشفته حال است و طول می کشد تا عادت کند به نبود همسرش و هدی مادر جوان نوزاد مهدی میردامادی و همسر دکتر فیاض زاهد که نمی داند باید نفرین کند یا دعا یا ناله یا فریاد ؟ تکلیفش را نمی داند. هنگامه خانم را از میعادگاه همیشگی اش می کشند پایین که در جمع باشد و همسر عرب سرخی چه شکفته است پس از ملاقات با همسرش همین ساعتی پیش از افطار . الهه خانم صندلی های سفری را همراه دارد و رخشان بنی اعتماد که باز هم با آن پادرد ما را خجالت داده و تنهایمان نگذاشته می نشیند روی آن . بارانش هم آمده برای همدردی جلوتر از مادر و بقیه مادران صلح. می پرسم پارک لاله چطور بود ؟ می گویند امروز تعطیلش کردیم رفتیم دیدن مینو که داغدار مادر است.

ای وای همین دیروز پریروز بود که گفت مادر را از بخش برده اند سی سی یو و چه زود رخت بربست این مادر رنجدیده از این دنیای فانی و مینو که یک پایش بیمارستان بود و یک پایش در پیگیری امور زندانیان و کشته شدگان و منزل مادرش دیوار به دیوار خانه سعیده پورآقایی که تا چندی پیش صدای الله اکبرش را از همان نزدیکی می شنیدند. باید سری بزنم برای دادن سرسلامتی به مینوخانم.

این افطار آخر است ؟ ژیلا می گوید خدا کند. مهسا هم آمده می گویم بی وفا شوهرت را رها کردی آمدی بیرون ؟ می گوید کاش نیامده بودم کاشمادر و خواهر هنگامه هم هستند و شیوا همسر سعید شریعتی و فاطمه دختر ابطحی که پدر تولدش را از اوین تبریک گفته و همسر تاجرنیاو لیلاز و رمضان زاده و صفایی فراهانی و امین زاده که آرام در گوشم می گوید من رفتم ملاقات محسن و من می غرم : حقتان را می دهند با منت

خیلی های دیگر هم هستند. دوستان همه جمعند. سفره امشب گشاده تر است اما دل ها هوای الله اکبر دارد در این شب عیدی و چه رساست صدای ما همین جا جلوی زندان معروف اوین که دستگاه توّاب سازی است این روزها و روزهای دیگر هم بوده است و حالا هی سرکوفت می شنویم که در گذشته چرا صدایتان در نیامد و من برمی گردم به عقب تر ها که صداهایی درآمد و شنیده نشد یا شنیده شد و اثر نکر یا اثر کرد و کافی نبود یا ... الهه همچنان سر حرف خودش هست : ما داریم تقاص پس می دهیم. و من فکر می کنم ما داریم تقاص پس می دهیم؟ یکی می گوید باید وزن گروههای زنان سنجیده شود این روزها. خصوصا وزن زنان اصلاح طلب که خاموشند. و من دنبال وزنه می گردم تا یکی یکی این دختران و زنان اصلاح طلب زندانی و همسران و مادران و دختران زندانیان سیاسی را وزن کنم و وزنشان را جمع بزنم و تفریق کنم از جمع کل وزن زنان معترض و نسبتش را با وزن یگانه زن وزیر ایران اسلامی بسنجم و همه این نسبت ها را نقش کنم در کتاب تاریخ جنبش زنان ایران و بدهم دست معلم های تاریخ که حرفی داشته باشند برای گفتن سر آن کلاس های بیروح و خشک که هی باید از هجمه ها بگویند و سرهایی که بریده می شود و آدم هایی که لای دیوارها ایستاده دفن می شوند و زبان ها و گوش هایی که بریده می شوند و چشم هایی که در می آیند و پسرکانی که اخته می شوند و کنیزکان و خواجه های حرم و از ظلم ها و مظلوم ها و ظالم ها و نظام هایی که با انقلاب های مردمی سرنگون می شوند و شیرین است درس تاریخ وقتی از نقش مردم سخن گفته می شود اگر بشود . به فریده می گویم هیچ کس نیست این همه فعالیت زنان را مستند کند؟ زنانی که خود پیامند و پیام رسان؟ زنانی که خود تاریخند و تاریخ ساز ؟ کاش کسی بود

این شب آخر شب باصفایی است کسی دلش نمی خواهد با زندانی دربندش خداحافظی کند . یکی می گوید : بس است دیگر تا نیامده اند بریزند سرمان تمامش کنیم و ما چشم می دوزیم به آن درهایی که هی باز و یسته می شود و ماشین ها می روند و می ایند و هرازچندگاهی آمبولانسی و مردم رهگذر ما را تماشا می کنند و علامت پیروزی را نشان می دهند و سواره ها با صدای بوق اتومبیل هایشان در گذر از کوی دوست مارا همراهی می کنند و ما جلوتر می رویم تا صدایمان را بندیان بهتر بشنوندو زندان بان ها هم یادشان نرود که خدا بزرگتر است و یادشان بماند که در مقدّر است که زندانی سیاسی آزاد شود و روسیاهی بماند به ذغال و ذغال فروش طفلکی.

باید سری به مینو بزنم برای دادن سرسلامتی و او در خانه مادر است دیوار به دیوار خانه سعیده پور آقایی که انکار شد . می روم طبقه پنجم همه سراغ همسر قهرمانم را می گیرند. می گویم شرمنده بی خبرم می گویند دشمنانمان شرمنده باشند. خاطرات روز سبز قدس تعریف می شود اینجا هم مثل همه جا. نشانه های سبز همه جا هستند و گوینده خبر بیست و سی می گویند چه با شعف انکار کرده عاطفه را . درست مثل انکار دیروز .انکار حضور سبزها. انکار هر اعتراضی هر نقدی هر گفته متفاوتی. انکار آدم ها و اندیشه هایشان. انکار حق . اگر این ماه که گشتند و پیدایش کردند و تبریک گفتند و گفتیم انکار شدنی باشد، سبزها هم انکار شدنی هستند.

ساعت نزدیک ده است یاد بزرگی خدا ساعت نمی شناسد همیشگی است حتی اگر برزبان نیاید

الله اکبر الله اکبر

خانواده های زندانیان سیاسی منتظر جواب استفتاء از مراجع در مورد فطریه هستند. آیة الله صانعی فوری جواب داده و سایت دفتر آیة الله مکارم رسید داده بی جواب و بقیه هم لابد درگیر یوم الشک بوده اند یا این که با این سیستم اطلاع رسانی فشل به یمن فیلترینگ دولتی هنوز نامه را دریافت نکرده اند یا جواب در راه است نمی دانم . ما که تکلیفمان را فهمیدیم . نانخور هرکس هستیم هم او باید زکاة فطرمان را بپردازد حالا دربند باشد یا نباشد یعنی تکلیف از ما سلب می شود! ولی ما نمی توانیم صبر کنیم تا اراده فلان و بهمان تعلق بگیرد برای آزادی همسرجان بعد حق الناس را بپردازیم. شکم گرسنه عذر و بهانه نمی پذیرد.

به امید روزی که در حکومت اسلامی گرسنه ای نباشد که سیر کردن شکمش بهای تحمیقش شود و زندانی ای نباشد که بند و حبس بهای ابراز نظر و عقیده اش باشد .

از برنامه نماز عید دارالزهرا می پرسم . پسرعموجان می گویند : طبق معمول سنواتی از ساعت ٧ صبح و می گوید هرچند به فرموده امام عیدی نداریم (در زمان ظلم) اما نماز عید را می خوانیم .

و من یاد دوران کودکی می افتم و نماز های پربرکت عید و شعارهای دسته جمعی الله اکبر و لله الحمد علی ما هدینا و لله الشکر علی ما اولینا و دعا برای آزادی زندانیان سیاسی رژیم پهلوی

کاش به جای تاریخ علم هیئت خوانده بودم و یا حتی نجوم آنوقت اینقدر از تکرار مکررات حرصم در نمی آمد.

حالا با همه این تفاصیل عید فطرتان مبارک

سه ماهگی هجران و درد و انتظار

2009-09-15T01:11:00.000-07:00

سلام بر یار برگزیده دربندم

اینک سه ماه از دوری و هجران ما به دست نامردمانی کج اندیش می گذرد که خود مدعی صراط مستقیمند و خود را معیار حق می دانند به یاوه

درست نود روز است که تو آن سوی دیواری و ما این سو . تو در تنهایی و خلوت و ما در جمع و جماعت. تو را انگار به دیار خاموشان برده اند. خاموشانی که در دل گفتنی ها فراوان دارند اما باید بشوند سراپا گوش و سرشان را مانند دور از جان شما بز اخفش به نشانه تأیید تکان دهند تا آقایان راضی شوند و اندکی دست از خشونت بردارند. و ما در متن کلامیم و گفته ها و پیام ها.شما خود پیامید و ما پیام رسان.

نود روز تنهایی شبانه هردویمان تو در سلول کوچک و تاریکت و من در خانه ای که بی تو کم از زندان نیست. نود روز بلاتکلیفی و عدم احساس مسئولیت و عدم پاسخگویی مسئولان و مدعیان عدالت و عمل به مرّ قانون.

نود روز نامردی و بی انصافی و سخت دلی برای مستور نگاه داشتن تو از من و محجوب نگاه داشتن من از تو و دریغ کردن حتی صدایت از ما که آن دو ارتباط کوتاه تنها گوشه ای از خیالم را راحت کرده بود و هنوز دل نگرانی ها از صحت و سلامتت باقی است.

حالا که به پشت سرم نگاه می کنم، هول برم می دارد و در تحیر می مانم که همه این روزهای سخت و طاقت فرسا را چگونه سپری کرده ام ؟ و بعد توکلم را به خدا بیشتر می کنم و در دل می گویم جدت موسی کاظم(ع) که فرزند علی و زهرا بود و معصوم بود و محبوب خلق بود، چگونه آن همه ستم را تحمل کرد ؟ و ما مگر شیعه علی (ع) و آل او نیستیم؟ پس باید تحمل کنیم و تاب بیاوریم بدون تن دادن به ظلم و بدون سکوت و پذیرش ذلت.

چقدر خوشحالم که به قدر وسع خود گفتنی های این سه ماه را ثبت کرده ام تا بیایی و بخوانی و بدانی که در غیابت، آنی رسالت پیام رسانی را فراموش نکرده ام عزیز مهربانم. و همه هواخواهانت را که هوادار حقند، لحظه به لحظه در جریان دانسته هایم از تو و دیگر مجاهدان دربند و حتی نادانسته هایم گذاشته ام و البته در این مسیر تنها نبودم و همه خانواده بزرگ زندانیان سیاسی همراه بودند و هم دل و این یکی بودن ما عجیب دردآور و حتی خوفناک بود برای کسانی که تفرقه افکنی مایه حیاتشان است و وحدت و انسجام ما باطل السحرشان.نشانه ها را باید در مجالی واسع برایت شماره کنم.

حالا این هجران دردناک ما سه ماهه شده است.روزهایمان پر است از نام شماها و سعی بین دادگاه و دادسرا و اوین، محبسی که مفتخر به وجود شماست و حالا در و دیوارش گواه همه ظلمی که روایتان داشته اند. خدایشان هلاک گرداند همه عمله جور را که از حقوق اولیه تان محروم و خانواده هایتان را سرگشته کوی و خیابان کردند.

تعجب می کنی این سخت شدن دلم را ؟ من که روزی صاحب ذوق بودم و شعر می سرودم و سرشار از احساس بودم و عاطفه ؟ مرا که نفرین در قاموسم راه نداشت و خصوصا در این دهه آخر عمر همه جهد و تلاشم برای نرمی هر چه بیشتر دل بود در برابر مشی و شیوه طالبانی که ترویج خشونت و سختی و شقاوت و خون ریزی بود؟ و اشک هایم جاری می شد با شنیدن دردهای جامعه و رنج های مردمی که جرمشان زاده شدن در دیاری بود که حاکمانش یادشان رفته مردم ولینعمتشان هستند و آنان باید خدمتگزار باشند؟

سخت دلی ما در برابر ظالمان که مولایمان ما را خصم آنان می پسندد، این روزها عجیب نیست و سوگند به هم او که عرش کبریاییش با ناله یتیم به لرزه می افتد که نرمی این دل سرگشته در برابر این کودکان محروم از دیدار پدر و این همسران مضطرّ‌در برابر خواهش های کودکانه و این پدر و مادرهای سالخورده و رنج دوران کشیده که تاب محبس دیدن فرزندانشان را در دو رژیم ندارند، هم چنان پابرجاست.

کاش این نامه های من پاسخ داشت کاش تو که مخاطب اصلی آن هستی پیش از دیگران آن را می خواندی و پاسخش می دادی و یا لااقل حست را نسبت به آن برایم بیان می کردی یا نه اصلا انگار نه انگار که من چیزی نوشته ام تو خود می گفتی برایم از همه آن چه در این نود روز بر تو گذشت . روزهای بسیار سخت اول و همان روزهایی که من به نگارش نامه اول مشغول بودم در یک ماهگی هجرانمان. روزهای سکوت و درد و داغ و اشک. روزهای دیوارهایی که هنوز یک یا دو قدم برنداشته همه سختی خودرا به تو نشان می دادند و زمینی که برای خوابیدنت جا کم داشت و شاید بی خوابی های مکرر مجال بر زمین افتادن برایت نمی گذاشت و نشسته به خواب می رفتی. روزهای ... می دانم که گفتنی فراوان داری ولی حالا فقط گوش ها به کار است و آن دست ها که باید برای سائل می نوشت و می نوشت شاید در حال استراحت است اکنون که به وکیلت گفتی بیش از یک ماه است که بازجویی ها تمام شده و تو را بی جهت در انفرادی نگه داشته اند؟

چقدر خوشحال شدم وقتی در دومین تماس کوتاهت از من کتاب خواستی و قلم . چه فرقی می کند چه کتابی ؟ هرچه از پشت این دیوارهای هول انگیز به دست تو برسد باید غنیمت باشد چه رسد به قلمی که توتم همیشگی توست و کتابی که اگر نباشد تو نیستی! در آئینه خیال من و هرکس که تو را می شناسد تصویری بی کتاب و بی قلم از تو نیست و چه زجری به تو دادند با این محرومیت ها خدایشان جزای دهد به هر آن قسم که شایسته آنند.

شب های اوین، شب های افطار پشت دیوارهای اوین، شب های ماه مبارک برای ما خاطره انگیز است و خوش به حال هنگامه خانم یار وفادار بهزاد نبوی که عهدش را نشکست و هر شب را با یار دیرین در همان پشت دیوار کنار کیوسک نگهبانی به نجوا نشست تا عاقبت توفیق دیدار یار نصیبش گشت. ما هفته ای یکبار می آییم به میعادگاه. بقیه اوقات را باید پاسخگوی مهر و محبت یاران و بستگان و مهرورزانی باشیم که ما را به خاطر شما دوست دارند و میزبان می شوند و به نام و یادتان افتخار می کنند . تو هرگز جواب ردّ به هیچ دعوتی نمی دادی مصطفی جان و من دارم تمرین می کنم تمام حسناتت را و رمضان چه فرصت خوبی است برای خودسازی و تطهیر و تغسیل و تنزیه نفس.و کاش همه مدعیان مسلمانی معنای توبه می دانستند و به جای کاشتن تخم کین در دل کوچک و بزرگ، به خود می آمدند و العفو گویان دل های آزرده را مرهم می نشاندند و رسم مهرورزی و وفا می آموختند.

آخرین دیدار خانواده ها با دادستان سابق که می گویند کنار گذاشتنش نشانه ای است از تغییر رویه قوه قضائیه و حرکت به سوی قانون مداری و عدالت محوری و ما هنوز از این تغییر رویه کوچکترین بهره ای نبرده ایم، فردای یک افطار جمعی در کنار شما بود. بعد از شعارهای الله اکبر یادمان آمد که باید حقوقمان را مطالبه کنیم و کدام حق بالاتر از دیدار روی ماه شما؟ خانواده ها صبح روز موعود در جلوی دفتر دادستان اجتماع کردند و درخواست ملاقات دادیم که انگار غیرحضوری کافی نبود . تک تک خانواده ها را خواستند و وعده ملاقات دادند و من پایم را به جایی که قدم گذاشتن در آن برایم حرام بود ننهادم و شاید به همین دلیل از دیدارت محروم شدم اما چقدر خوشحالم که پدر و مادرت تو را دیدند و وکیلت . هرچند کوتاه هرچند دل آزار اما موجب اطمینان از سلامتت شد تا حدی .

وقتی دانستم باز هم دست ظلمه مانع دیدار ماست. حضورت در دادگاه فرمایشی را که حالا فهمیده ام بدون اطلاع و اختیارتان بوده است، غنیمت شمردم و آمدم تا ببینمت حتی به نیم نگاهی و صدایم را به تو برسانم که صدای همه کسانی است که این نود روز آن به آن سلامتت را تمنا کرده اند و رهاییت را از چنگال مدعیان عدالت. و دیدنت با آن هیبت ناله ام را به آسمان برد و فغانم را. گویی از خود بی خود شده بودم آن لحظه و تو دانستی که سعی کردی از همان دور با اشاره آرامم کنی و گناه نابخشودنی آنان را که سلامتت را به مخاطره انداخته بودند با مهربانی و گذشت همیشگی بپوشانی و نتوانستی و نمی توانی. تو اگر هزار بار سوگند بخوری که جایم خوب است و بازجو مهربان است و همه چیز خوب است و جای هیچ نگرانی نیست ذره ای از آتش دل من و فرزندان و پدر و مادرت خاموش نمی شود چرا که تو اکنون اسیری و نمی توانی چیزی جز خواسته زندان بانان خوشبختت بگویی. خوشبخت از آن بابت که مصاحبی چون تو دارند.

باری آن روز صحنه های حیرت انگیزی خلق شد پس از دیدار محرومان از دیدارهایی که حق اولیه هر زندانی و خانواده اوست در تمام عالم . و در بلاد کفر این حقوق بیشتر رعایت می شود انگار تا در کشور ما که مردمانش انقلاب کردند و پیش از هرچیز پتک بر دیوار زندان ها کوبیدند تا هرگز زندانی سیاسی نداشته باشیم و انقلابشان اسلامی بود که پیامبرش رحمة‌ للعالمین است و امامش پناهگاه همه محرومین و قطب عدالت و راستی .

شاید بخواهی بدانی این نود روز بر ما چگونه گذشت؟ سخت گذشت اما گذشت و می گذرد . هر شب وعده ای داشتیم. گاهی منزل خانواده شهدای وقایع اخیر که همراهشان اشک ریختیم و از بی عدالتی ها شکوه کردیم و گاه منزل زندانیان سیاسی و چقدر شیرین می شد کاممان با حضور در منزل رها شدگان از بند. حضوری به تمنای خبری از تو . شنیدن صدایت را بعضی م‍ژده می دادند که مسرورم می کرد و خبرهای دادگاه که لبخند بر لبان من و دیگر یاران همراه می آورد. وقتی از شوخی هایت در دادگاه شنیدم خیالم کمی راحت شد که نتوانسته اند تو را از خود واقعیت بیگانه کنند. کاری که با بعضی های دیگر کردند براثر شکنجه سفید و شاید هم بر تو اثر نکرد به دلیل قوت ایمان بیشتر و صد البته عدم تعلقت به دنیا و مافیها و شاید هم به دلیل حرزی که از آیات قرآن ودعا و مناجات از درون و برون محبست تو را فراگرفت. لا حول ولا قوة الا بالله العلی العظیم.

نامه ها نوشتیم و بیانیه ها برای روشنگری و برای حق خواهی و ملاقات با مسئولین. آقای لاریجانی رئیس جدید قوه قضائیه به ما گفت : من هرچند به لحاظ سیاسی همسرانتان را قبول ندارم اما قانون در باره همه باید اجرا شود و من آمده ام تا مرّ‌قانون را اجرا کنم و اگر نتوانم نمی مانم و ما هم منتظریم که اجرا کنند یا بروند یعنی اعتماد کرده ایم به گفته ایشان.آقای جعفری را که در باب فضایلش زیاد شنیده ایم که انسان وارسته و آزاده ای است و رزمنده بوده و جانباز است و رئیس دادگاه خانواده و خیلی مدافع حقوق زنان و هنوز بدی از او نشنیده ایم، هنوز وقت ملاقات نداده است و می گویند که وقت می خواهد تا سر دربیاورد از آشی که مرتضوی پخته و دارد بسیج می کند قضات عادل را برای سامان دادن به پرونده ها .

رئیس دادگاه انقلاب هم که تا دلت بخواهد با ما همدلی کرد و دست آخر گفت من پیگیری می کنم ولی انتظار نتیجه را از تصمیم گیران داشته باشید. ما به ایشان گفتیم آزادی فوری با تبدیل قرار و تا قبل از آن تماس و ملاقات مستمر و از همه مهمتر خروج از سلول انفرادی و این ها حقوق اولیه ماست عزیزم که داریم فراموششان می کنیم .

و چه بگویمت از شب های احیاء شب های وحدت در عین کثرت و کثرت در عین وحدت. دارالزهراء مملو از جمعیت بود. مردمی که شاید دوست داشتند بروند مرقد امام و با شکوه به او از نااهلان و نامحرمانی که علیرغم تلاش یاران و فرزندانش متاسفانه داعیه دار انقلاب شده اند اما فشار روی سید حسن باعث شد که مراسم مرقد را لغو کند پس از این همه سال . برنامه های سنواتی دیگری هم لغو شده مثل مراسم احیای کوی دانشگاه و افطاری هایی که انگار خار چشم دشمنان اسلام است. این محدود کردن برنامه های مذهبی خیلی نگران کننده است خصوصا برای علما و مراجع. در قم هم خیلی خبرهاست مهربان.ولی دستگاههای اطلاع رسانی دولتی عجالتا برنامه ای جز پخش سریال های تکراری و دروغ سازی و دروغ پراکنی ندارند. تا ظهور حضرت حجت هم قرار نیست به هیچ شکایتی علیه آنان رسیدگی شود ولی در عوض قرار است شخصیت های بزرگ و تأثیرگذار روانه زندان شوند این را آدم کوچک هایی که داعیه های بزرگ دارند هی تکرار می کنند. همان هایی که امام به ایشان تشر زد که بنشینید سرجایتان و وظیفه خودتان را انجام دهید و به سیاست وارد نشوید. آن ها حالا در همه حوزه ها سرک می کشند. به قول آقای کروبی بعد از سیاست و قضاوت نوبت طبابت است.

خلاصه بد دورانی را داریم همسرجان گاهی می گویم خوش به حال تو که از همان فردای انتخابات دهم رفتی خدمت این برادران و منبع اطلاعیت هم، هم آن ها هستند که هرچه صلاح باشد می گویند و بقیه اش خلأ محض و تو در قرنطینه می نشینی آثار شهید مطهری می خوانی (که حالا فرزندش جزء مغضوبین است چون مختصر نقدی کرده) و نثر زیبای استاد روانشاد شهیدی را در ترجمه نهج البلاغه مولایمان را می خوانی و لذت می بری و عبادت می کنی و برادران بازجو و آن سخت دلانی هم که مانع دیدار مایند، لابد نان حلال می برند برای زن و بچه شان در این ماه مبارک از صدقه سر محبوب زندانیانی چون شما!!! ما این جا بمباران شدیم از خبرهای تلخ و گاه نفرت آور مثل ادامه بازداشت ها. بازداشت مرتضی الویری زندانی زمان شاه و علیرضا بهشتی که پدرش به ما یاد داد راست قامتان جاودانه تاریخ بمانیم. اینجا این بیرون، ما در به در دنبال خبرهای خوشیم که حالا منحصر شده به خبر آزادی های عزیزان دربندمان. شایسته امیری و روشنک سیاسی و قبل از آن ها سمیه توحیدلو و ‍ژیلا بنی یعقوب و دیگران که آزاد شدند یک نفس راحت کشیدیم ولی هنوز زنان زیادی در بندهای عمومی هستند که سخت نگران حالشانیم و از این بند دو الف که زیر نظر سپاه هست خبری نیست جز آزادی حمزه غالبی و صادق نوروزی که گفته اند باید از شورای سیاسی سازمان استعفا بدهی ؟ خوشحالم که صدایمان را می شنوید . کاش می شد هر شب می آمدیم و صدایمان را به گوشتان می رساندیم . راستی غریو الله اکبر که لرزه براندام کفر می اندازد چرا باید این ها را که مدعی مسلمانی هستند اینقدر بترساند؟ ما پیروزیم و بشارت نصرتمان را خدای علی اعلی داده است و پیامبران بزرگش و ما مومنیم و معتقد و ناامیدی هیچ روزنی به دل هایمان نخواهد گشود. ما از گذشته عبرت می گیرم . امروز حواسمان جمع است و به فردا می اندیشیم . فردای ایران پاک. فردای فرزندان سبز ایران پاک.

سبز می مانیم

2009-09-15T00:47:00.000-07:00

سلام
ما به خانه به دوشی عادت داریم تا زمانی که برسیم به یک ثبات
نمی دانم شاید تقدیر ما این بوده که در هر خانه نو یادگاری به جای گذاریم برای آیندگان
ما روندگانیم
و هر روزنی که بسته شود، روزنه های زیادی باز خواهند شد
سبز می مانیم و برقرار